ازحنجره ی بهاری

از حنجره ی بهاری ١

بهار که می خزد 

از تا ر پاره ی گلو ش 

می نشیند به تکیه گاهی 

دمی 

به آرامی 

بر صخره 

گلسنگ عاشق را 

صدا می زند 

حنجره ی بهاری ش 

.

از حنجره ی بهاری ٢ 

سر می کشد 

پرچم آوازی 

از دره 

خزیده می اید 

به جستجوی آسمانی ش 

آفتاب می گسترد 

بر اقلیم گلو ش 

از عاشقانه ترین ها ی علی بابا چاهی